Vraag van een tweelingmoeder over onderlinge strijd 2

Max en Porter

‘Ik heb een monozygote jongens-tweeling van 7 jaar oud. Als ze niet samen zijn (bijvoorbeeld als er een is  logeren bij opa en oma), heb ik een totaal ander kind voor me. En dat geldt voor beiden. Dan zijn ze heel erg lief, ze luisteren goed en ze zijn rustig. Maar zodra zij bij elkaar zijn (en dat geldt voor het grootste gedeelte van de tijd), lijkt het alsof ik te maken heb met compleet andere kinderen: ze luisteren niet of nauwelijks, ze vechten (fysiek) vaak, maar kunnen ook niet te lang zonder elkaar. In plaats van twee kinderen, lijkt het alsof ik een hele kamer vol heb, zo druk zijn ze dan! Ook hebben we regelmatig een tafel-drama, waarbij beide kinderen teveel praten en te weinig eten. Ik kan nauwelijks tot ze doordringen als ze samen zijn, het is alsof ik tegen een muur praat. Wat ik nog het ergst vind, is dat ze veel (bek)vechten. Er lijkt veel sprake te zijn van jaloezie. Ik probeer ze allebeide evenveel aandacht te geven, ik laat ze vrij in hun eigen keuzes passende bij hun leeftijd. Wat kan ik doen om de jaloezie en het vechten te verminderen?

 

Max en Porter

Max en Porter

 

Deze vraag klinkt bekend. Het is een probleem dat vaker voorkomt, en dan met name bij een-eiige tweelingjongens. Meestal wordt dit soort gedrag in de loop der jaren vanzelf minder, maar voor nu is dat een schrale troost. Ze zijn nou eenmaal sterk op elkaar gericht en het versterkende gedrag bij tweelingkinderen is soms lastig te doorbreken. Ik kan wel wat praktische tips geven, die misschien helpen: 

  • maak duidelijke afspraken met ze over wat ze gaan doen: waar ga je mee spelen? met wie ga je spelen? waar ga je dat doen? hoe lang ga je dat doen? En controleer dit ook.
  • verbind consequenties aan hun gedrag: positief gedrag leidt tot een beloning (bijv. samen met jou een spelletje doen, of 10 min. later naar bed, of toetje uitkiezen ofzo) negatief gedrag leidt tot een sanctie (eerder naar bed, naar boven sturen, geen tv mogen kijken, niet mogen DS-en ofzo).
  • reageer direct op hun gedrag, laat ze niet hun gang gaan, want dan wordt het meestalv van kwaad tot erger. Ze zoeken duidelijk grenzen op: geef die ook!
  • bepaal zelf of ze samen kunnen spelen. Als je aanvoelt dat het mis zal gaan, laat ze dan liever apart spelen. Leg ook maar uit waarom.
  • ga aan tafel tussen ze in zitten. De één aan het hoofd van de tafel en de ander naast jou. Zodra er eentje begint met uitdagen, stuur je hem direct van tafel. Zet hem bijv. 2 min. op de trap. Als hij daar een ‘showtje’ van gaat maken, stuur je hem 10 min. naar boven .
  • wees heel duidelijk en consequent. Maak ze verantwoordelijk voor hun gedrag. Ze moeten leren om er samen voor te zorgen dat het gezellig is in huis. Spreek ze hierop aan, daar zijn ze oud genoeg voor.
  • door één van de twee te ‘straffen’ is het voor de ander direct duidelijk waar de grens ligt: ‘nee’ is ‘nee’. Maar het werkt ook andersom: als je niet direct reageert dan weten ze: ‘mama wordt toch niet boos’.
  • omgekeerd kun je ook de ander extra belonen voor ‘niet meedoen met slecht luisteren’. Als je de één van tafel hebt moeten sturen, dan kun je tegen de ander zeggen: jij mag zo een toetje uitkiezen. Hierdoor wordt nummer één dubbel ‘gestraft’ en is het des te effectiever.

Het voornaamste is dat ze leren hun eigen gedrag onder controle te krijgen. Hierbij kun je ze helpen met behulp van deze gedragsmatige aanpak. Sommige ouders hebben er moeite mee om streng te zijn, maar de meeste kinderen vinden het juist fijn als ze duidelijke grenzen krijgen. Het is erg belangrijk dat helder is wie ‘de baas in huis’ is. Daarna wordt het gezellig:-)

 


Geef een reactie

2 Gedachten over “Vraag van een tweelingmoeder over onderlinge strijd

  • Wendy

    Heel herkenbaar dit verhaal. Ik heb een één-eiige jongens tweeling van inmiddels 9 jaar. Zij zijn ook heel gericht op elkaar en zitten constant aan elkaar. Wat het fysieke betreft heb ik wel geleerd dat dat een jongensding is, die moeten nou eenmaal vechten en wild doen. Ik laat dit altijd even gaan en stuur ze anders naar buiten om uit te razen. Later kunnen ze dan weer poeslief samen spelen.
    Bij mij was het aan tafel rond die leeftijd ook geen pretje maar op een gegeven moment heb ik besloten om de dag door te nemen. Wat vonden zij het leukste, fijnste, vervelendste van de dag? Zo ben je met elkaar bezig en zijn zij niet meer zo gericht op elkaar of op het eten. Dat gaat er tussendoor wel in.
    Mijn jongens houden elkaar nog steeds heel erg in de gaten en kunnen elkaar nog steeds in de weg zitten. Al is het anders dan een paar jaar geleden. Ze kunnen zich beter zelf vermaken en ook spelen ze meer sámen. Dit is gegroeid en misschien ook wel doordat ik ze zeg dat ze beter met elkaar kunnen spelen dan tegen elkaar.

    Belangrijkste is inderdaad laten zien dat jij bepaalt hoe de zaken gaan en dat er niet met je te sollen valt. Ik ben ook de strenge mamma maar ze weten heel goed hoe ver ze kunnen gaan. Ik moet wel alleen met 2 jongens. Er is ook veel ruimte voor een dolletje en we liggen geregeld met z’n drieen op de grond te stoeien. Dat hebben ze ook nodig.

    Gebruik de tips consequent dan zal je zeker verandering zien. Alleen al bij je zelf en daar zullen je kids weer op reageren.
    Succes!!

    Wendy