Sinds een paar weken zitten Lois en Lora op zwemles. Al tijdens de eerste zwemles werd duidelijk dat Lora goed genoeg kon zwemmen om direct door te gaan naar de groep voor gevorderden. Maar Lois was hier nog niet aan toe.  

 

De zwemjuf had direct door dat er een verschil was tussen Lois en Lora in zwemniveau. Om Lois niet teleur te stellen had ze daarom besloten om Lois eerst iets sterker te maken, zodat ze tegelijk met Lora zou kunnen doorstromen naar de volgende groep. 

 

Na elke zwemles klaagde Lora erover dat ze de zwemles saai vond. Zodoende heb ik navraag gedaan bij de leidinggevende van het zwembad. Vervolgens werden Lois en Lora 'getest' waarna Lora wel mocht doorstromen naar het volgende badje en Lois niet. Als reactie hierop had ik niet alleen te maken met een teleurgestelde Lois, maar ook met een boze zwemjuf...

 

Naarmate de kinderen ouder worden, kom ik steeds vaker in situaties terecht waarin anderen iets over onze tweeling te zeggen hebben (zoals op school of bij zwemles), of situaties waarin buitenstaanders in elk geval een mening hebben over wat goed is voor een tweeling. Weliswaar meestal goedbedoeld krijg ik adviezen over hoe ik het beste met onze tweeling om kan gaan. En hierbij ligt vrijwel altijd de nadruk op individualiseren.

 

Zelf probeer ik zoveel mogelijk rekening te houden met de individuele behoeften van de kinderen. Maar tegelijkertijd vind ik het belangrijk dat ze er niet steeds mee geconfronteerd worden als de ander iets beter kan. Dit wil niet zeggen dat ik de onderlinge verschillen tussen Lois en Lora negeer. Ik vind het namelijk ook belangrijk dat ze hiermee om leren gaan. Ze zijn nou eenmaal twee aparte individuen.   

 

In dit geval was ik er blij mee dat het verschil tussen Lois en Lora zichtbaar werd. Lois loopt namelijk in haar algehele ontwikkeling wat voor op Lora, waardoor zij bijna altijd 'de beste' is: ze kan beter lezen, ze heeft al een wiebeltand en ze is een stuk groter. Dit maakt Lora soms onzeker. 

 

Ik was dus erg blij voor haar dat zij (als enige uit haar zwemgroepje!) al meteen door mocht naar het volgende badje. Apetrots kwam ze na de zwemles vertellen dat ze was 'gepromoveerd'. Voor Lois was dit natuurlijk wel even slikken. Met tranen in haar ogen zij ze:' ik kan Lora niet missen'. Natuurlijk is Lora erg blij, maar ze hoopt ook dat Lois gauw mag aansluiten bij haar groepje met gevorderden.